Das neununddreißigste Kapitel

Dwa dni potem Dominika pojechała pożegnać się z matką na lotnisku. Kobieta doceniała każdy, choćby najmniejszy gest ze strony córki, więc ucieszyło ją to, że pomału wybacza jej błędy przeszłości.

-  Zobaczymy się na ślubie? - spytała Nowakówna swoją matkę, gdy były już razem w hali odlotów.

-  Postaram się.

-  Trzymam Cię za słowo. To... Do zobaczenia.

-  Kocham Cię, córeczko. - ścisnęła ją w pasie i odeszła, szukając swojego samolotu.

Dwudziestolatka stała na swoim miejscu, dopóki rodzicielka nie zniknęła jej z oczu, wtedy to zadecydowała się wrócić do domu.



*Polska*
Iwona wylądowała na lotnisku w Warszawie. Nic nie mówiła o dokładnej dacie powrotu, dlatego nikt po nią nie przyjechał. Zamówiła taksówkę i pojechała do siebie, jakby robiąc niespodziankę rodzinie.

-  Patrzcie, kto wrócił! - usłyszała w ramach powitania.

-  I jak, znalazłaś ją? - spytała Asia.

-  A owszem, znalazłam ją. I nawet udało nam się normalnie porozumieć.

-  To gratuluję.

-  Jak Cię potraktowała?

-  Dobrze. Jak na to, co jej zrobiłam, to dobrze.

-  To świetnie. - skomentował Nikodem, wracając do swoich czynności.

Iwona poszła do swojej sypialni i odświeżyła się po podróży. Następnie się rozpakowała i zasiadła przed laptopem, spełniając obietnicę daną córce. Szukała biletu na kolejny lot do Niemiec.

Nie wie jeszcze, czy powiedzieć o tym siostrze i siostrzeńcowi, czy nie. Z czasem zobaczy.

Po kilkunastu minutach zabukowała bilet na dzień przed ślubem i jedyne co jej pozostało, to prezent. Wykosztowywała się i to bardzo, ale przez kilka lat sumiennie gromadziła pieniądze i lokowała je w wysokoprocentowych lokatach, które namnażały kwotę, dzięki czemu trochę się uzbierało, więc teraz "mogła szaleć".




*Monachium*
Przygotowania do ślubu szły pełną parą. Dominika nadal nie wiedziała, czy jej matka się pojawi czy nie.

-  Lisa... A co jeśli nie przyjedzie? - spytała Muellerównę, gdy szukały idealnych dodatków do sukni ślubnej, którą miała założyć już za kilka dni.

-  Spokojnie, myśl pozytywnie. - odparła Lisa, podając jej kolejne pudełko z obuwiem.

-  Postaram się. - mruknęła, otwierając je.
***


Po kilku godzinach szwędania się po sklepach obuwniczych w końcu wybrała te buty, które jej się sposobały, i które idealnie pasowały do sukienki.

Gdy wróciły do domu Nowakówny i Badstubera, zastały go i Muellera próbujących nakarmić Lisę musem owocowym.

-  Hejka moje skarby. - powiedziała, całując Holgera w policzek, a Lisę w główkę. Dziecko skorzystało na okazji i złapało za włosy swoją mamę, chyba licząc na to, że wyciągnie ją z siedziska. Polka tak uczyniła, jednocześnie zabierając narzeczonemu słoiczek z jedzeniem.

-  Gdzie mi z moim dzieckiem idziesz? - spytał, ruszając za narzeczoną.

-  To też moje dziecko. - zaśmiała się, siadając na kanapie. Obok siebie usadziła dziewczynkę i zaopatrzona w łyżeczkę zaczęła ją karmić.

-  Chciałem się wykazać, a Ty mi szansę odbierasz. - wymruczał jej do ucha.

-  Chcesz się przy Thomasie pokazać. - odparła, pokazując mu język.

-  Thomas i tak wie swoje. - rzucił się Mueller, zbierając się z żoną do wyjścia. -  Do zobaczenia! - zawołał wraz z Lisą, nim zniknęli z ich domu.

Dominika "wciągnęła" się w karmienie małej Lisy, a Holger postanowił przyrządzić dla partnerki i siebie posiłek.

Gdy wstawiał lasagne do piekarnika, rozbrzmiał się dzwonek do drzwi.

-  Spodziewasz się kogoś? - zwrócił się do Polki, która szła otworzyć.

-  Ute, mamo! - zawołała radośnie na widok gości. Badstuber nastawił posiłek, aby się upiekł i poszedł się przywitać z matką i siostrą.

-  A Was co sprowadza o takiej porze? - spytał, gdy goście znaleźli się w salonie.

-  Wiesz... Słyszałam, że robisz dziś kolację i postanowiłyśmy z mamą do Was wpaść. - odparła żartobliwie jego siostra, biorąc Małą na ręce.

-  Bardzo śmieszne. - Holger pokazał jej język.

-  A oni jak zawsze... - westchnęła Dominika, idąc do kuchni. -  Chcecie coś do picia?

-  Herbatę poproszę. - odparła Helga.

-  A ja kawę. - powiedziała Ute. -  Będę miała więcej siły by Cię denerwować. - zwróciła się do swojego brata, który pokręcił głową, gdy ta skończyła swoją wypowiedź.




*Polska, dzień wylotu Iwony do Niemiec*
Wszystko gotowe, Iwona już miała opuszczać dom, gdy coś, a raczej ktoś stanął jej na przeszkodzie...

-  A Ty gdzie się wybierasz? - spytała Asia.

-  Ja wiem gdzie. Nie Twój interes.

-  A mój, bo mieszkamy razem w jednym domu, a w dodatku jesteś moją siostrą! Dopóki mi nie powiesz, nigdzie się nie wybierasz!



______________________
Omg, taki tam beznadziejny rozdział :( Ale obiecałam sobie go dodać w dniu urodzin Holgera, więc jest ♡
A i nadal nie wiem, ile jeszcze rozdziałów minie, nim go skończę. Ale pomału przygotowujcie się, bo końcówka się zbliża :(

ALLES GUTE HOLGER ♡ Ten dzień jest bardziej przeze wyczekiwany mnie niźli dzień moich urodzin, hahah ♡

Nadal czekam, aż mi na tt odpiszesz ♡ 

Pytania?

Autorka ♡